Author: gresa

Pushimet dhe praktika në instrument

Mësuesja ime e pianos çdo vit para se të merrja pushimet e stinës së verës më thoshte:”Nëse e lë pianon një javë, të ka lënë për një muaj”.
Edhe unë në atë kohë, nuk doja fort t’ia dija se ç’thoshte mësuesja ime, vazhdoja me planet e mia të pushimeve dhe mendoja se të praktikuar e pianos në këtë përiudhëe bënte stinën e verës më pak verë, e bënte pushimin jo më pushim, por mësim.

Por, një muaj kalonte shpejt e pastaj kur i rikthehesha pianos përballesha me tinguj jo fort të këndshëm dhe gabime jo shumë produktive. Mërzitesha, frustrohesha, nervozohesha se pse ndihesha kaq e huaj përballë një imazhi kaq familjar. Them imazh, sepse në të vërtetë ajo që kam realizuar me kalimin e kohës ishte që në fakt, instrumenti që kishte qënë kaq i brendësuar prej meje, kishte humbur ndjesinë fizike të prekjes sime si pasojë e “pushimeve”. Continue reading

Të rinjtë dhe shijet muzikore – etapat që kalojmë nga Adoloshenca në rritje

Të rikujtoj sot se në para-adoleshencë kam dëgjuar Shpat Kasapin është një ndër çuditë e mia më të mëdha. Në një darkë familjar ishin shijet e mia muzikore ndër vite që po diskutoheshin, mes të tjerave u përmend edhe kjo pjesë e historisë sime muzikore. Me të qënë vetëm, fillova të mendoja mbi gjithë ndryshimet radikale të zhanreve muzikore që kam pëlqyer ndër vite: Si në periudha të ndryshme kam patur nevojë për tinguj e ritme të cilat nga viti në vit nuk ishin shumë të ngjashme.
Eksperienca ime e viteve të para-adoleshencës fillon me Shpat Kasapin,  pastaj në adoleshencë me Dimmu Borgir, Pantera, Slayer, Slipknot dhe tanimë, si një 21 vjeçare në ca shije më të rafinuara ndër të cilave vlerësoj muzikën klasike e atë jazz… pa hequr dorë ama nga rock dhe metal.
Continue reading

Si të ndërtosh një plan pune!

Prapë vonë me detyrat? 

Si të ndërtosh një plan pune!

 Në marrëdhënie pune ose shkolle gjithmonë gjendemi përpara detyrave me afate kohore të përcaktuara, ama shpeshherë ndodhemi një ditë përpara afatit të dorëzimit me një gotë kafeje në dorë dhe me shprehjen “Mos më flisni, kam shumë punë!”

Sa herë kam për të dorëzuar diçka (detyrë a projekt) e cila kërkon disa javë kohë, e kam të pamundur mos të shtyj gjithçka për në javën ose ditën e fundit. Dhe ndodh të përjetoj gjendje ankthi e paniku kur zbuloj që koha ecën më shpejt në këto “ditët e fundit”. 

Jam e bindur që shumë nga ata që po e lexojnë këtë artikull kanë qënë të paktën një herë në pozitën time. Dorëzimi në kohë i një pune të prapambetur është një stres më vehte që nuk ia vlen. Continue reading